Een zojuist bij het klooster aangekomen student zocht meester Nokami op en vroeg hem hoe hij zich moest voorbereiden op de meditatieoefening.
‘Wees niet bang om te vragen’ – was het antwoord.
En hoe leer ik te vragen?’
‘Een leermeester is als een klok. Als je er maar een licht tikje tegen geeft, is alles wat je te horen krijgt een lichte trilling. Maar mij flink aanslaan, zal een zeer luide weerklank voortbrengen die je zal raken tot op de bodem van je ziel. Stel kordate vragen en houdt daar pas mee op als je het antwoord dat je zoekt gekregen hebt.’  

 

Een sultan besloot een bootreis te maken met enkele van zijn beste hovelingen. Ze gingen aan boord in de haven van Dubai en koersten richting volle zee. Zodra het schip zich van het vasteland verwijderde, begon een van zijn onderdanen - die nog nooit de zee had gezien en een groot deel van zijn leven in de bergen had doorgebracht - het spaans benauwd te krijgen.
Onder in het ruim van het schip zat hij te huilen. Hij schreeuwde en weigerde te eten of te slapen. Iedereen probeerde hem te kalmeren door te zeggen dat de reis echt niet zo gevaarlijk was, maar hoewel de woorden van al die anderen zijn oren wel bereikten, zijn hart raakten ze niet. De sultan wist niet wat te doen en de prachtige reis met kalme zee en blauwe hemel werd een marteling voor passagiers en bemanning.
Twee dagen gingen voorbij zonder dat iemand een oog dicht deed vanwege het geschreeuw van de man. De sultan stond al op het punt de boot terug te sturen naar de haven, toen een van zijn ministers, die bekendstond als een wijs man, naar hem toe kwam: "Hoogheid, met uw goedvinden, ik kan hem kalmeren".
Zonder een moment te aarzelen, zei de sultan dat hij zou worden beloond als hij het probleem kon oplossen.
Toen verzocht de wijze dat men de angsthaas in zee zou werpen. Blij dat ze weldra van de nachtmerrie verlost zouden zijn, greep een stel bemanningsleden de man beet, die zich uiteraard verzette, en gooiden hem in de oceaan.
De hoveling begon te spartelen, zakte naar beneden, slikte het zoute water in, kwam weer boven, schreeuwde nog harder, dook weer onder en slaagde erin weer aan het oppervlak te verschijnen. Op dat moment beval de minister hem weer aan boord te hijsen.
Vanaf dat ogenblik hoorde niemand meer enig protest van de man, die zich de rest van de reis stilhield. Nog eenmaal liet hij van zich horen. Tegenover een van de medepassagiers liet hij zich ontvallen, dat hij nog nooit zoiets moois had gezien als de hemel en de zee die in de horizon samenvloeien. De reis - die voordien een kwelling was geweest voor iedereen die zich aan boord bevond - veranderde weer in een harmonieuze en rustige belevenis.
Kort voor ze naar de haven terugkeerden, zocht de sultan de minister op: "Hoe kon u raden dat die arme man rustiger zou worden door hem in zee te werpen?" "Door mijn huwelijk", antwoordde de minister. "Ik leefde in constante angst bij het idee mijn vrouw te kunnen verliezen en mijn jaloezie was zó groot, dat ik huilde en schreeuwde zonder ophouden, net als deze man. Op zekere dag hield zij het niet meer uit, ze ging er vandoor - en ik kon de verschrikking ervaren hoe het leven zonder haar was. Ze kwam pas terug nadat ik beloofd had dat ik haar nooit meer met mijn angsten zou kwellen. Precies zo had deze man nog nooit zout water geproefd en zich nog nooit de doodstrijd voorgesteld van een man die op het punt staat te verdrinken. Nadat hij daarmee kennis had gemaakt, begreep hij maar al te goed wat een genot het is om de planken van een schip onder je voeten te voelen."
"Een wijs inzicht", was het commentaar van de sultan.
"In een heilig boek van de christenen, de Bijbel, staat geschreven: "Alles wat ik het meest vreesde, is me uiteindelijk overkomen". Sommige mensen kunnen pas waarderen wat ze hebben wanneer ze het verlies ervan aan den lijve ondervinden.

 

Paolo Coelho